زبان هاي سطح بالا دو نشان از ادبيات و رياضيات همراه خود آوردند : اول دستوراتي شبيه زبان محاورهاي كه باعث شدند برنامه نويسان از دست كد هاي تكراري وطويل اسمبلي خلاص شوند و دوم ، مفهوم " تابع" كه سرعت توليد وعيب يابي نرم افزاررا چندين برابر كرد . اساس كار ، اينگونه بود كه وظيفه اصلي برنامه به وظايف كوچك تري تقسيم ميشد و براي انجام دادن هر وظيفه ، تابعي نوشته ميشد . پس اين ممكن بود كه توابع مورد نيازيك برنامه به طور هم زمان نوشته و آ زمايش شوند و سپس همگي در كنارهم چيده شوند . ديگر لازم نبود قسمتي از نرم افزار،منتظر تكميل شدن قسمت ديگري بماند . همچنين عيب يابي نيز آسان صورت ميگرفت و به سرعت محل خطا يافت ميشده و اصلاح ميشد. علاوه براين ، براي بهبود دادن نرم افزار موجود يا افزودن امكانات اضافي به آن ،ديگر لازم نبود كه برنامه از نو نوشته شود ، فقط توابع مورد نياز زا توليد كرده يا بهبود مي دادند و آن را به برنامه موجود پيوند ميزدند. ازاين به بعد بود كه گروهاي توليد نرم افزاري براي توليد نرم افزارهاي بزرگ ايجاد شدند و بحث مديريت پروژه هاي نرم افزاري و شيوه هاي توليد نرم افزار وچرخه حيات و...مطرح شد .

نرم افزاررهاي بزگ ، تجربيات جديدي به همراه آوردند و برخي از اين تجربيات نشان ميداد كه توابع ، چندان هم بي عيب نيستند . براي ايجاد يك نرم افزار ،توابع زيادي نوشته ميشد كه اغلب اين توابع به يكديگر وابستگي داشتند .اگر قرار ميشد ورودي يا خروجي يك تابع تغييرمي نمودند. اين موضوع ،اصلاح نرم افزارها را مشكل ميكرد.علاوه بر اين ،اگرتغيير يك تابع مرتبط فراموش ميشد ، صحت كل برنامه به خطرمي افتاد . اين اشكالها براي مديران وبرنامه نويسان بسيار جدي بود . بنابراين باز هم متخصصين به فكرراه چاره افتادند .پس ازرياضي وادبيات ، اين بارنوبت فلسفه بود .